Δώσε σημασία, και ίσως να δεις, πως υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ζεις.

Ξαφνικά ένιωσα κάτι περίεργο μέσα μου, κάτι σαν λαίλαπα. Θυμάμαι ότι είχαμε βάλει τριες δίσκους από τότε που είχαμε πιει την κόκα κόλα και όλοι τώρα με κοίταζαν. Οι παλάμες μου άρχισαν να μουσκεύουν ενώ ένιωσα σταγόνες ιδρώτα να κυλάνε στη ράχη μου. Το δωμάτιο έμοιαζε περίεργα ήσυχο κι όταν η Μαρία σηκώθηκε να κλείσει εντελώς τα ντούρια σκέφτηκα: "Προσπαθούν να με δηλητηριάσουν! Αλλά γιατί, τι έχουν να το κάνουν;" Όλοι οι μυς του κορμιού μου ήτανε τεντωμένοι κι ένα περίεργο αίσθημα τρόμου φώλιασε μέσα μου κι έκλεισε το λαιμό μου σχεδόν πίγοντας με. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβαε πως ήτανε μόνο ο Γιάννης που είχε περάσει το μπράτσο του γύρω από τους όμους μου. "Ποιος τη χάρη σου", μου είπε με φωνή όμοια με εκείνη ενός δίσκου που μπήκε σε λάθος στροφές. "Μην ανυσηχείς. Θα 'ναι ένα υπέροχο ταξίδι. Έλα χαλάρωσε, απόλαυσε το." Μου χάιδεψε γλυκά το πρόσωπο και το λαιμό κι ύστερα μου είπε: "Ειλικρινά έχεις το λόγο μου πως δε θα σου τύχει κανένα κακό." Ξαφνικά μου φάνηκε πως άρχισε να επαναλαμβάνει συνέχεια τούτα τα λόγια, σαν μια ηχώ στο ρελάντι. Ξέσπασα σε ένα βίαιο, υστερικό γέλιο. Αυτό το γέλιο μου 'κανε φοβερή εντύπωση γιατί μου φάνηκε το πιο αστείο και παράλογο πράγμα που είχα ακούσει ποτέ μου. Έπειτα άρχισα να προσέχω κάτι περίεργες ζωγραφιές στο ταβάνι που κινούνταν συνέχεια. Ο Γιάννης με τράβηξε κάτω κι εγώ έβαλα το κεφάλι μου στα γόνατα του ενώ παρατηρούσα ότι οι ζωγραφιές γίνονταν ένα στροβίλισμα από χρώματα, τεράστια επίπεδα από κόκκινο, μπλε και κίτρινο. Προσπάθησα να μιλήσω γι'αυτό το θαύμα στους άλλους, αλλά τα λόγια μου έβγαιναν βρεγμένα, υγρά, μουσκεμένα κι είχανε γεύση από χρώμα. Σηκώθηκα κι άρχισα να περπατάω ενώ μία αδιόρατη αίσθηση παγωνιάς γλίστρησε μέσα κι έξω από το κορμί μου. Ήθελα να μιλήσω στον Γιάννη, αλλά δεν τα κατάφερνα. Το μόνο που έκανα ήταν να γελάω. Ξαφνικά ολόκληρες σειρές από σκέψεις άρχισαν να ξεπετάγονται ανάμεσα στη μία και την άλλη λέξη. Είχα βρει την τέλεια, αυθεντική, αρχέγονη γλώσσα, κείνη που χρησιμοποιούσαν ο Αδάμ και η Εύα, αλλά όταν προσπαθούσα να εκφτραστώ, τα λόγια μου πόλυ λίγη σχέση είχαν με τη σκέψη. Αλλά, να που κιόλας το έχανα, μου γινότανε μακρινό, απλησίαστο, τούτο το θαυμάσιο, ανεκτίμητο, αυθεντικό πράγμα, που έπρεπε να σωθεί για τους απογόνους. Ένιωθα πολύ άσχημα και τελικά δεν κατάφερα να μιλήσω, έπεσα βαριά πάνω στο πάτωμα, έκλεισα τα μάτια κι η μουσική κατέκλυσε το κορμί μου. Μπορούσα να τη μυρίσω, να την πιάσω, να τη νιώσω σωματικά, πέρα από το να την ακούσω. Δεν είχα ποτέ μία τόσο όμορφη αίσθηση. Ένιωθα στην κυριολεξία ένα κομμάτι από κάθε μεμονωμένο όργανο. Κάθε νότα είχε χαρακτήρα, μορφή, ένα χρώματα κατάδικο της κιέμοιαζε ξέχωρη απ'τις άλλες, τόσο που μπορούσα να τη δω σε σχέση με όλη τη σύνθεση πριν αντηχήσει η επόμενη νότα. Το μυαλό μου κατείχε την αιώνια γνώση, μόνο που δεν υπήρχαν λόγια που να μπορούν να την περιγράψουν. Κοίταξα ένα περιοδικό που βρισκότανε στο τραπέζι και το είδα σε εκατό διαστάσεις. Ήτανε τόσο όμορφο που δεν άντεχα να το βλέπω. Έκλεισα τα μάτια. Ξαφνικά βρέθηκα να επιπλεύω σε μία αλλιώτικη σφαίρα, σ'έναν άλλο κόσμο, σ'έναν τόπο ολότελα διαφορετικό. Τα πράγματα πλησίαζαν κι απομακρύνονταν από μένα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, κάνοντας την ανάσδα μου, όπως στην κάθοδο μ'ένα ταχύτατο ασανσέρ. Δεν κατάφερνα να διακρίνω την πραγματικότητα από τη φαντασία. Ήμουνα στο τραπέζι, το βιβλίο, η μουσική ή ένα κομμάτι από όλα αυτά; Ώστόσο δεν είχε σημασία γιατί ό,τι καινα 'μουνα ένιωθα υπέροχα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, από τότεπου μπορώ να θυμηθώ, ένιωσα ολότελα απελευθερωμένη. Χόρευα μπροστά στην παρέα, απάγγελνα, έπαιζα θέατρο και χαιρόμουνα κάθε λεπτό σόου μου. Ένιωθα ζωντανή, κι όμως όλη ετούτη η εμπειρία είναι πια πεθαμένη και δεν θέλω να την ξανασκεφτώ.


Αναρώτησου πόσα αξίζεις. Άμα δεν μπορείς εσύ να το κάνεις αυτό θα το κάνω εγώ για σένα. Στο υπόσχομαι. Εσύ με έσωσες από την τρέλα, σίγουρα, χίλες, ένα εκατομμύριο φορές. Λοιπόν δεν θα σε αφήσω ποτέ. Πότε και για τίποτα.
Όταν μιλάς σε κάποιον για έναν καινούργιο φίλο, δεν ρωτάνε πότε τα ουσιώδη. Δεν ρωτάνε ποτέ: "Πως είναι η φωνή του; Τι χαρακτήρας είναι; Κάνει καμιά συλλογή;" Σε ρωτάνε: "Πόσο χρονών είναι; Έχει αδέρφια; Πόσα κιλά ζυγίζει; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;" Τότε μόνο νιώβθουν πως τον γνωρίζουν. Αν πείτε σε κάποιον: "Είδα ένα ωραίο σπίτι με κόκκινα τούβλα, με γεράνια στα πα΄ραθυρα και περιστέρια στη στέγη..." δεν θα μπορέσει να το φανταστεί. Πρέπει να του πεις: "Είδα ένα σπίτι αξίας εκατό χιλιάδων ευρώ." Τότε αναφωνεί: "Τι όμορφο!".




Ψάχνουμε ένα νόημα που δεν βρίσκει κανείς, μα τελικά υπάρχει όπου το δώσουμε εμείς.
Να προσέχεις, σε αγαπάω.

Nοσταλγία

Ακόμα θυμάμαι τον καιρό που τα φύλλα έπεφταν από τα δέντρα, και μπορούσα να τα παρακολουθήσω τόσο αθώα, μη γνωρίζοντας τον τρόμο που σκοτείνιαζε το μέλλον μου. Θυμάμαι όταν μπορούσα να ακούσω τον ήχο των πουλιών, το βούισμα του ανέμου. Θυμάμαι ότι κάποτε μπορούσα να ζήσω για την στιγμή. Μα όλα αυτά κάποτε ξεθώριασαν. Προσπάθησα να τα πιάσω με γυμνά χέρια, να μην ξεχάσω ποτέ... Μα μπορώ;
Ευτυχισμένος; Ήμουν ποτέ; Δεν θυμάμαι… Παράξενο; Ναι, μερικές φορές μοιάζει σαν κάποιου άλλου ανάμνηση, μα μερικές φορές...
Εύχομαι να ήμουν με φίλους... πραγματικούς φίλους... να ξεχάσω τον κόσμο για μια μόνο στιγμή. Δεν ξέρω τι συνέβη, πως εκείνο το συναίσθημα κάποτε χάθηκε. Μερικές φορές το σκέφτομαι και δεν μπορώ να αντέξω στην ιδέα κάποιου άλλου να διοικεί τις ζωές μας, να αποφασίσει το μέλλον μας, μόνο για το κέρδος. Μερικές άλλες φορές σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Και αυτό είναι. Κέρδισαν! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΕΡΔΙΣΑΝ! Δεν μπορώ να τους σταματήσω από το να με κάνουν να χάσω τους φίλους μου, να καταστρέψουν την ζωή μου... Ναι... Πονάει...
Μερικές φορές, πίσω από το άψυχο παράθυρο, κάτω από δυο κοκκινισμένα μάτια, ναι... μπορώ να θυμηθώ πως ήταν η αθωότητα...
Τυχερός ή Άτυχος; Το να γεννηθείς σε αυτόν τον κόσμο. Το μαχαίρι της απόφασης που θα πάρεις, κόβει βαθύτερα από κάθε άλλο.
Δεν θα άφηνα ποτέ τους φίλους μου. Μπορώ να νιώσω τον φίλο μου να μου συμπαραστέκεται στις σκοτεινότερές από τις μέρες μου. Μπορώ να τον ακούσω να κλαίει όταν κλαίω και εγώ... Μπορώ να τον δω να μου χαμογελά... Όλα θα πάνε καλά...
Δεν με νοιάζει πια...Τι δύναμη μπορεί να με νικήσει; Ποια δύναμη μπορεί να κόψει την ψυχή μου σε κομμάτια; Τι είδους άνθρωπος μπορεί να μου κλέψει την θέληση, όταν θα υπάρχει πάντα ο φίλος μου για να την φέρει πίσω;;;...
Θα παλέψω για τους φίλους μου, αν όχι για μένα. Θα παλέψω για όλες εκείνες τις στιγμές που μου κράτησαν το χέρι, για όλες εκείνες τις στιγμές που ήταν μαζί μου, στις καλές και τις άσχημες. Δεν είναι ποτέ αργά. Βαρέθηκα μια φωτογραφία να μου θυμίζει αυτό που έχασα. Είναι κανείς εκεί; Στον μακρύ διάδρομο; Είμαι μόνος μου;
«Μην ανησυχείς... Είμαι εδώ... Πιάσε το χέρι μου...»
«Σε παρακαλώ, μην φύγεις... τουλάχιστον όχι τώρα...»
«Δεν θα το κάνω φίλε... ποτέ... μέχρι το τέλος...»

I can't be who you are.

Γαμηθειτε ολοι. Το καταλαβαμε οτι δεν με θελετε. Οτι με αποφευγετε και μενετε μονο στα λογια "c.L., δεν θα χαθουμε ποτε, εισαι η ζωη μου" στο fb. Τιποτα παραπανω. Αγκαλιτσες φιλακια και ολα τα παρελιπομενα και ουσια τιποτα. Κανενας να σε στηριξει πραγματικα, κανενας να σε ρωτησει "γιατι ρε υρω?" απλως ολοι σε βριζουν οταν δεν το αξιζεις, κανουν την ζωουλα τους και οταν τους κανεις μια χαρη παιρνεις ως αντποδοση ενα ψεμα, που μακαρι να ηταν αληθεια. Ζω σε ενα παραμυθι, οκει. Ζω στην πολη των ναρκωτικων, της πλακας, της ξεγνοιασιας, της απολαυσης. Ετσι μ'αρεσω. Ετσι μ'αρεσω γιατι ετσι ειμαι. Οταν γελαω, γελαω με την ψυχη μου. Δεν βλεπω πρωτα ποιος ειπε το αστειο για να δω πως θα αντιδρασω. Αμα μου εχει κλεψει τον γκομενο, αμα μου εχει χαρισει την μασια του ή αμα εχω τον κωδικο του msn του και μπορω οποιαδηποτε στιγμη να μπω και να τον "χακαρω".
Λετε πως ζειτε αληθινα επειδη ολη μερα ειστε βολτες, αγαπατε τον καθε ακυρο και γυρνατε αργα σπιτι. Τι ωραια ζωη, θεε μου! Λετε πως ειμαι στην κοσμαρα μου επειδη ακομα καθομαι σπιτι τα σαββατα και γραφω ανουσιες σκεψεις σε ενα blog. Ολοι ετσι λετε. Για ολους σας ζωη ειναι το ξενυχτι, οι cool παρεες και οι γκομενοι. Δειτε πιο μεσα.
Ακουστε τραγουδια που μπορειτε να μιλατε μεσα απο αυτα και οχι τραγουδια που μιλανε για το τι θα μπορουσατε να λετε. "Dont stop, make it pop DJ, blow my speakers up Tonight, Imma fight Til we see the sunlight Tick tock, on the click But the party dont stop Woah-oh oh oh Woah-oh oh oh". Hahahaha. Ο,τι να ναι. Μου βγαινει η καθε ξανθια ακυριλα και λεει οτι πιπ της κατεβει και μου γινετε "top τραγουδι" μετα. Αλλα τωρα τα πραγματα αλλαξαν. Ακουει ο καθε ανιδεος Μαχαιριτσα, Παπακωνσταντινου & RadioHead. Κατσε σπιτακι σου φιλε να ακουσεις την Miley Curys και μετα μιλας για καλη μουσικη. Που στο κατω κατω η καλη μουσικη ειναι κατι το αντικειμενικο. Ο καθενας θεωρει οτι ακουει καλη μουσικη.
Τωρα πια καταλαβα ποια πραγματικα ειμαι. Καταλαβα οτι κανεις δεν μπορει να αντιγραψει κανεναν οσο και να θελει. Οτι ο,ι μουσικη και να ακους, ο,τι ρουχα να φορας, ο,τι παρεα και αν εχεις ποτε δεν θα εισαι ομοιος με κανεναν. Οτι μεσα απο τις σκεψεις του αλλου μπορεις πραγματικα να μαθεις ενα ατομο. Μην ρωτας τα τυπικα "ποσο εισαι, πως σε λενε και απο που". Κανε την πιο δυσκολη ερωτηση που θα υπαρξει ποτε: "πως θα χαρακτηριζες τον εαυτο σου?". Για μενα η απαντηση ειναι εγωκεντρικο. Για σενα η απαντηση θα ηταν "ψηλη, ομορφη, καστανομαλλα". Και ολα πια αλλαξαν.
Τα λογια εγιναν ενα με τις πραξεις και οι πραξεις χαθηκαν. Ολοι περιμενουμε κατι καλο, κατι που να μας ενθουσιασει και οταν ερχεται αυτο το προσπερναμε.
Ο,τι να ναι κειμενο, το ξερω. Αλλα κατι ηθελα να γραψω. Κατι να πω και καπου να ξεσπασω.
Ονειρα απατηλα, ονειρα χαμενα...

Sex or war;

Έκανα μία σκέψη:

Ο φόνος είναι παράνομος αλλά αν φωτογραφήσεις μία δολοφονία, γίνεσαι εξώφυλλο στο "Newsweek" . Ίσως να πάρεις και βραβείο Πούλιτζες.

Το σεξ είναι νόμιμο. Όλοι το κάνουν ή τουλάχιστον θέλουν. Αλλά αν φωτογραφήσεις δύο να το κάνουν ή μία γυμνή γυναίκα, σε βάζουν φυλακή.

Έωχ ένα μύνημα για όλους τους καλούς, ηθικούς χριστιανούς που λένε, ότι τα αιδοία είναι ανήθικα.

Παραπονεθείτε στον κατασκευαστή.

Ο Χριστός είπε: "Μην κρίνετε". Αλλά άν είναι να κρίνετε ανοίξτε τα μάτια.

Τι σας φαίνεται πιο ανήθικο; Αυτό εδώ;

Ίσως αυτό σας φαίνεται ανήθικο.

Αυτό;

Ή αυτό;

Αυτό;

Ή αυτό;

Οι πολιτικοί λένε ότι η πορνογραφία διαιφθείρει την νεολαία της χώρας ενώ οι ίδιοι λένε ψέματα, κλέβουν και κάνουν πολέμους.

Λένε ότι είναι άνθρωποι, αλλά είναι ένα κοπάδι πρόβατα.

Το ανήθικο είναι να μας μαθαίνουν ότι το σεξ είναι άσχημο, βρώμικο κι είναι ηρωικό να κατακρεουργούμε στο όνομα του ανθρωπισμού.

Με όλα τα ταμπού για το σεξ, δεν είναι περίεργο που έχουμε προβλήματα: κι είμαστε θυμωμένοι και βίαιοι.

Αναρωτηθείτε:

Τι είναι πιο ανήθικο;

Τ σεξ ή ο πόλεμος;

Ed Wood

Ίσως η πιο < άγνωστη > ταινία του Tim Burton, αλλά για μένα η καλύτερη του. Μακρια από τα γνωστά βιογραφικά δράματα και βάζοντας τη δική του προσωπική πινελιά, φτιάχνει μια ταινία με ενέργεια, χιούμορ, θλίψη, αθωότητα. Ο Ed Wood του είναι ένας τραγικός χαρακτήρας, αφού δεν έχει τη παραμικρή γνώση για το αντικείμενο που αγαπά, πιστεύει όμως στο όραμα του και προσπαθεί να το κάνει πράξη. Μακριά από κάθε σύμβαση και ρεαλισμό, προσπαθεί να γίνει μέρος του αμερικάνικου ονείρου, ένας μοναχικός ταξιδιώτης σε μια σκληρή πραγματικότητα.

Αυτές οι προσπάθειες του για καταξίωση, για μια θριαμβευτική πορεία, θα βρουν ανταπόκριση μόνο από τους περιθωριακούς, τους ξεπεσμένους. Αυτοί θα γίνουν οι οικογένεια του, αυτοί θα τον στηρίξουν, γιατί μέσα του είναι κατά βάθος κυριολεκτικά και μεταφορικά ορφανός.


Ο Tim Burton φτιάχνει ένα κινηματογραφικό ποίημα και το αφιερώνει σε ένα είδος που λατρεύει, αγαπά, ασπάζεται. Ο Johnny Depp, έχοντας μεγάλα κέφια, δίνει μια ερμηνεία αξέχαστη, χαρίζει μια τρυφερότητα μια εσωτερική λατρεία στο όραμα του Ed Wood και μας κάνει συνεργούς του σε αυτό.

  Ο Tim Burton μας προσφέρει μια σουρεαλιστική ταινια, τρομακτικά χαρούμενη, ένα γλυκό ύμνο στη φιλία, ένα αθώο δράμα για τη συντριβή των <τεράτων> που δε μπορούν να ενσωματωθούν στη πολύχρωμη ευτυχία που προσφέρει η κοινωνία μας.

Oι παρέες του μέλλοντος.

No wave/no future απ’το νότιο Λονδίνο, απόβλητοι σε ένα προάστιο του Detroit, χαμένοι στο Ανατολικό Βερολίνο του ’88, gangs στο Bristol προ-trip hop, μια γέφυρα στο Brooklyn γεμάτη χαρτονένια καταφύγια.

Το “millenial alienation” προυπήρξε- δεν αναλύεται το counterculture.

A blackened shroud, a hand-me-down gown
Of rags and silks, a costume
Fit for one who sits and cries
For all tomorrow's parties


[Velvet Underground, 1967]

Μέσω Ν., ένα πολύ αγαπημένο:



..το οποίο μου θυμίζει έντονα ένα άλλο πολύ αγαπημένο μου:

Xάσιμο.

Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα θα πέσω, πόσο θα με ρίχνουν; Στο τέλος θα καταλήξω με ένα φτυάρι για να σκάψω τον λάκκο μου και εγώ και να χωθώ μέσα με τα χέρια σταυρωμένα. Αυτό μου χρειάζεται, αυτό θέλουν και πολλοί να κάνω άλλωστε. Αλλά ίσως εξαιτίας αυτών των σκέψεων καταφέρω και συνεχίσω, με περισσότερη δύναμη, ξεγνοιασιά και θέληση. Ίσως κι όχι…


Πληγώνομαι τόσο από ανούσια πράγματα. Αν όχι ανούσια, τσάμπα. «Δεν αξίζει Υρώ, ηρέμησε και συνέχισε», «άσ’την να μείνει μόνη της, δώσε της περιθώριο». Και που δίνω; Τίποτα. Και στο τέλος τι καταφέρνω; Πάλι τίποτα. Το «τίποτα» τελικά ίσως είναι η μόνη λέξη που με καθορίζει. Ο μόνος προσδιορισμός που μου ταιριάζει.

Γράφω, γράφω, γράφω. Γράφω γιατί θέλω να τα διαβάσει. Θέλω μία φορά να με ακούσει χωρίς να απαντάει ενδιάμεσα. Απλώς να δει τι προσπαθώ να της πω. Κουράστηκα. Πατάω τα πλήκτρα, σβήνω τις αλλεπάλληλες λέξεις και συνεχίζω… Δεν θα κλάψω. Μπορώ και θα τα καταφέρω!

Δεν μου δίνετε χρόνο. Με παίρνετε από το μαλλί και με βάζετε στην μάζα με τους πολλούς. «Αναίσθητη, σπαστικιά, χαζογκόμενα». Τι ηλίθιοι χαρακτηρισμοί, δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Γιατί τώρα τους χρησιμοποιεί ο κάθε ανίδεος και σε «βρίζει» χωρίς να σου έχει δώσει μία ευκαιρία.

- oti itan na peic na ta elegec otan eixec tn eukairia..
- mu thn edwses pote?
- ekeini tn mera pou eimoun cto cxoleio kai cou milouca nai..alla dn ftew an dn to katalavec ecu,

Δεν μου την έδωσες ποτέ. Απλώς ψάχνεις μία ευκαιρία για να ξεσπάσεις πάνω μου με το να με κράζεις ενώ είμαστε με άλλα άτομα. Τόσες στιγμές έχουμε υπάρξει οι δυο μας, μόνες μας. Αλλά τότε εσύ δεν λες ότι είναι να πεις… Δεν ξέρω γιατί.
Πήρες ως αφορμή και το κάπνισμα τώρα. «Τι κάνεις καπνοδόχε; Αχαχαχα». Τι αστείο θεέ μου 
Κι όμως ποτέ δεν ρώτησες «Γιατί Υρώ; Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;». Το μόνο που είπες ήταν «Ξέρεις πόσο σε μισώ τώρα;». Γιατί γιατί μου το κάνεις αυτό; Γιατί δεν με αφήνεις να σου εξηγήσω; Δεν μου κάνει μόνο το τσιγάρο κακό. Οι γονείς μου κάθε μέρα μαλώνουν, βλέπω την μάνα μου να κλαίει, ο Γιώργος, ναι κι αυτός, όλα αυτά πιστεύω να δημιουργούν μία δύσκολη φάση. ΓΙΑ ΑΥΤΟ! Γιατί δεν άντεχα άλλο να είμαι μόνη μου. Βρήκα λοιπόν ένα φίλο, που μου κάνει κακό αλλά τουλάχιστον με αφήνει να ξεσπάω και εγώ πάνω του. Όπως αφήνω εγώ εσένα.

Σε είπα ποτέ εγώ fake; Είπα ποτέ ότι δεν έχεις προσωπικότητα; Όχι. Εσύ γιατί; Γιατί μου το λες τώρα; Εδώ και έναν χρόνο δεν το έχεις πάρει χαμπάρι;

Λοιπόν δεν θα δώσω αρχή στο τέλος που όρισες εσύ. Ούτε θα ασχοληθώ άλλο αν δεν το θέλεις. Ξέρω πως δεν με έχεις καν ανάγκη. Όσο και να μην θέλω να το πιστέψω.

Ο χρήστης Supersonic Shhh, dead silence. "You scream. You die" ƽ λέει:
8elw na 8umase kati.
sta gene8lia su
egw ta ekana ola
to biblio memories
pali egw.
tpt allo
shimatise oti aposi 8es.
geia su.
na proseheis.

Για το άτομο που έκλεισε τα μάτια του για να με ξέχασει.
Mura féidir leat a bheith le grá aftpou, ar a laghad grá a bhfuil tú.
Αυτό θα κάνω.